عالمى الاوحد
اخنتنى همومى و ارهقتنى.... ومن ثقلها اوقعتنى.. فى بحر من الاحزان اوله دموع و جراح ويمتد الى مالا نهايه .... ابحرت فيه كثيرا كثيرا.... وظننت فى كل مرة ان نهايته قد قربت ، وشطه قد قرب... ولكنى فى كل مرة اجد نفسى وكانى فى اول البحر...تعبت... وتعبت معى احزانى وجروحى بكيت ... كما لم يبكى بشرقبل او بعد ، حتى اثرت دموعى البكاء واحبتها و لازمتها ... حتى فى ابسط الهموم والاشياء ...كم من مرة حلمت بنهايتها وبداية السعادة والاحلام ... فافيق لاجد انها مستحيلات التى يصعب تحقيقها....وضححكت بحرارة...فعلى الرغم من حبى للحزن ، كرهت يوم عرف طريقه الى قلبى.. ويوم عرفت عيونى الدموع .. ويوم دخولى هذا العالم
«®°·.¸.•°°·.¸¸.•°°·.¸.•°®»معـــــــــــــآ تحيـــــــــــــــآت >>>>.........م«®°·.¸.•°°·.¸¸.•°°·.¸.•°®»
رد مع اقتباس
